Galeria Markovych zaprasza do Częstochowy — galeria sztuki, markovych.pl

Zarżały ku niebu żarem i kopytami we wrota uderzyły.Konie poczuły wolność – i zbiegły z odwiecznych kolein ponosząc Słońce,Faeton Świetlisty pobladł i zadrżały mu kolana od bojaźni nagłej,Nie wiedział, gdzie jest ani dokąd zmierza –Porwany siłą ognistych koni, spowity gęstym dymem.

Wielka część nieba była już za plecami, jeszcze większa przed oczami,Patrzył ku zachodowi, którego nie dosięgnie, i ku wschodowi, który minął.Gore Atos, gore Taurus, gore Etna zdwojonymi płomieniami,Płoną Alpy, Apeniny, Kaukaz, Olimp większy od nich wszystkich.Wtedy ujrzał Skorpiona – potwora rozpiętego przez dwie Gwiazdy Nieba,Szczypce wygięte w podwójny łuk, ogon i ramiona rozkrzyżowane w przestwór,Czarną jadem ociekającego, grożącego zakrzywionym żądłem –Mroźna trwoga odebrała mu zmysły i lejce wypadły z rąk.Półspalony runął Faeton Świetlisty, przeszyty piorunem płonącym,Z rydwanu ojcowskiego w odmęty morza, w bałwany wzburzone,A morze po dziś dzień z gorejącej rany ciężki wyziew ku niebu wypędza.

Córki Heliosa, Phaethusa Jaśniejąca i Lampetia Świetlista,W topole smukłe przemienione, ronią bez wytchnienia próżne łzy,Przezroczyste krople z ich rzewnic bursztynem kapią na odmęty mórz.

Anastasiya o palcach różanych, po wiekach narodzona, wielki bursztyn podjęła,Żarzył się w dłoni, tchnął życiem, posłyszała rżenie rumaka, Eousa Jaśniejącego,Lica Bogiń Phaethusę Jaśniejącą i Lampetię Świetlistą z pamięci przyzwała,Także Zatopione Serce – które dzierżyła w dłoni – namalowała,Bursztynnik Kamil, misterny mistrz żywicy, lica bogiń własnymi ich łzami ozdobił.